ແຮງກະຕຸ້ນການພັດທະນາພະລັງງານທົດແທນທົ່ວໂລກແມ່ນເຂັ້ມແຂງ

ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້, ຫຼາຍປະເທດໄດ້ຍົກລະດັບເປົ້າໝາຍການພັດທະນາພະລັງງານທົດແທນຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ໃນເອີຣົບ, ອີຕາລີໄດ້ຍົກລະດັບເປົ້າໝາຍການພັດທະນາພະລັງງານທົດແທນເປັນ 64% ພາຍໃນປີ 2030. ອີງຕາມແຜນການສະພາບອາກາດ ແລະ ພະລັງງານທີ່ໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃໝ່ຂອງອີຕາລີ, ພາຍໃນປີ 2030, ເປົ້າໝາຍການພັດທະນາກຳລັງການຜະລິດຕິດຕັ້ງພະລັງງານທົດແທນຂອງອີຕາລີຈະເພີ່ມຂຶ້ນຈາກ 80 ລ້ານກິໂລວັດເປັນ 131 ລ້ານກິໂລວັດ, ໂດຍກຳລັງການຜະລິດຕິດຕັ້ງພະລັງງານແສງອາທິດ ແລະ ພະລັງງານລົມຈະບັນລຸ 79 ລ້ານກິໂລວັດ ແລະ 28.1 ລ້ານກິໂລວັດຕາມລຳດັບ. ປອກຕຸຍການໄດ້ຍົກລະດັບເປົ້າໝາຍການພັດທະນາພະລັງງານທົດແທນເປັນ 56% ພາຍໃນປີ 2030. ອີງຕາມຄວາມຄາດຫວັງຂອງລັດຖະບານປອກຕຸຍການ, ເປົ້າໝາຍການພັດທະນາກຳລັງການຜະລິດຕິດຕັ້ງພະລັງງານທົດແທນຂອງປະເທດຈະເພີ່ມຂຶ້ນຈາກ 27.4 ລ້ານກິໂລວັດເປັນ 42.8 ລ້ານກິໂລວັດພາຍໃນປີ 2030. ກຳລັງການຜະລິດຕິດຕັ້ງຂອງພະລັງງານແສງອາທິດ ແລະ ພະລັງງານລົມຈະບັນລຸ 21 ລ້ານກິໂລວັດ ແລະ 10.4 ລ້ານກິໂລວັດຕາມລຳດັບ, ແລະ ເປົ້າໝາຍສຳລັບການຕິດຕັ້ງເຊວໄຟຟ້າຈະເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 5.5 ລ້ານກິໂລວັດ. ການພັດທະນາພະລັງງານທົດແທນໃນປະເທດປອກຕຸຍການຄາດວ່າຈະຕ້ອງການການລົງທຶນ 75 ຕື້ເອີໂຣ, ໂດຍສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນມາຈາກພາກເອກະຊົນ.
ໃນຕາເວັນອອກກາງ, ສະຫະລັດອາຫລັບເອມີເຣດໄດ້ປະກາດຍຸດທະສາດພະລັງງານແຫ່ງຊາດລ່າສຸດຂອງຕົນເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້, ເຊິ່ງມີແຜນທີ່ຈະເພີ່ມການຜະລິດພະລັງງານທົດແທນເປັນສອງເທົ່າພາຍໃນປີ 2030. ໃນໄລຍະນີ້, ປະເທດຈະລົງທຶນປະມານ 54.44 ຕື້ໂດລາໃນພະລັງງານທົດແທນເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການພະລັງງານທີ່ຂະຫຍາຍຕົວຍ້ອນການເຕີບໂຕຂອງປະຊາກອນ. ຍຸດທະສາດນີ້ຍັງປະກອບມີຍຸດທະສາດພະລັງງານໄຮໂດຣເຈນແຫ່ງຊາດແບບໃໝ່ ແລະ ການສ້າງຕັ້ງເຄືອຂ່າຍສະຖານີສາກໄຟລົດໄຟຟ້າແຫ່ງຊາດ, ພ້ອມທັງນະໂຍບາຍຕ່າງໆເພື່ອຄວບຄຸມຕະຫຼາດລົດໄຟຟ້າ.
ໃນອາຊີ, ລັດຖະບານຫວຽດນາມຫາກໍ່ອະນຸມັດແຜນພັດທະນາພະລັງງານສະບັບທີ 8 ຂອງຫວຽດນາມ (PDP8). PDP8 ປະກອບມີແຜນພັດທະນາໄຟຟ້າຂອງຫວຽດນາມຈົນເຖິງປີ 2030 ແລະ ທັດສະນະຂອງມັນຈົນເຖິງປີ 2050. ໃນດ້ານພະລັງງານທົດແທນ, PDP 8 ຄາດຄະເນວ່າອັດຕາສ່ວນຂອງການຜະລິດພະລັງງານທົດແທນຈະບັນລຸ 30.9% ຫາ 39.2% ພາຍໃນປີ 2030, ແລະ 67.5% ຫາ 71.5% ພາຍໃນປີ 2050. ໃນເດືອນທັນວາ 2022, ຫວຽດນາມ ແລະ IPG (ສະມາຊິກຂອງກຸ່ມຮ່ວມມືສາກົນ) ໄດ້ອອກຖະແຫຼງການຮ່ວມກ່ຽວກັບ “ການຮ່ວມມືການຫັນປ່ຽນພະລັງງານທີ່ຍຸດຕິທຳ”. ໃນສາມຫາຫ້າປີຂ້າງໜ້າ, ຫວຽດນາມຈະໄດ້ຮັບຢ່າງໜ້ອຍ 15.5 ຕື້ໂດລາ, ເຊິ່ງຈະຖືກນໍາໃຊ້ເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອຫວຽດນາມໃນການເລັ່ງການຫັນປ່ຽນຈາກຖ່ານຫີນໄປສູ່ພະລັງງານສະອາດ. PDP 8 ສະເໜີວ່າ ຖ້າ “ການຮ່ວມມືການຫັນປ່ຽນພະລັງງານທີ່ຍຸດຕິທຳ” ຖືກຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຢ່າງເຕັມທີ່, ອັດຕາສ່ວນຂອງການຜະລິດພະລັງງານທົດແທນໃນຫວຽດນາມຈະບັນລຸ 47% ພາຍໃນປີ 2030. ກະຊວງເສດຖະກິດມາເລເຊຍໄດ້ປະກາດການອັບເດດເປົ້າໝາຍການພັດທະນາພະລັງງານທົດແທນຂອງຕົນ, ເຊິ່ງມີຈຸດປະສົງເພື່ອກວມເອົາປະມານ 70% ຂອງໂຄງສ້າງໄຟຟ້າແຫ່ງຊາດພາຍໃນປີ 2050, ພ້ອມທັງລົບລ້າງອຸປະສັກການຄ້າຂ້າມຊາຍແດນຕໍ່ພະລັງງານທົດແທນ. ເປົ້າໝາຍການພັດທະນາພະລັງງານທົດແທນທີ່ມາເລເຊຍກຳນົດໃນປີ 2021 ແມ່ນເພື່ອກວມເອົາ 40% ຂອງໂຄງສ້າງໄຟຟ້າ. ການອັບເດດນີ້ໝາຍຄວາມວ່າກຳລັງການຜະລິດພະລັງງານທົດແທນທີ່ຕິດຕັ້ງຂອງປະເທດຈະເພີ່ມຂຶ້ນສິບເທົ່າຈາກປີ 2023 ຫາ 2050. ກະຊວງເສດຖະກິດມາເລເຊຍລະບຸວ່າ ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍການພັດທະນາໃໝ່, ຕ້ອງມີການລົງທຶນປະມານ 143 ຕື້ໂດລາສະຫະລັດ, ເຊິ່ງລວມທັງໂຄງສ້າງພື້ນຖານຕາຂ່າຍໄຟຟ້າ, ການເຊື່ອມໂຍງລະບົບເກັບຮັກສາພະລັງງານ, ແລະຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດຳເນີນງານລະບົບເຄືອຂ່າຍ.
ຈາກທັດສະນະທົ່ວໂລກ, ບັນດາປະເທດຕ່າງໆກຳລັງໃຫ້ຄຸນຄ່າ ແລະ ເພີ່ມການລົງທຶນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນຂະແໜງພະລັງງານທົດແທນ, ແລະ ການເຕີບໂຕໃນຂົງເຂດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງແມ່ນເຫັນໄດ້ຊັດເຈນ. ໃນເຄິ່ງທຳອິດຂອງປີນີ້, ເຢຍລະມັນໄດ້ເພີ່ມກຳລັງການຜະລິດຕິດຕັ້ງພະລັງງານແສງຕາເວັນ ແລະ ພະລັງງານລົມເປັນປະຫວັດການ 8 ລ້ານກິໂລວັດ. ພະລັງງານທົດແທນໄດ້ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການໄຟຟ້າຂອງເຢຍລະມັນ 52% ໂດຍຂັບເຄື່ອນດ້ວຍການຜະລິດພະລັງງານລົມ ແລະ ພະລັງງານແສງຕາເວັນເທິງຝັ່ງ. ອີງຕາມແຜນການພະລັງງານກ່ອນໜ້ານີ້ຂອງເຢຍລະມັນ, ຮອດປີ 2030, 80% ຂອງການສະໜອງພະລັງງານຂອງປະເທດຈະມາຈາກແຫຼ່ງພະລັງງານທົດແທນເຊັ່ນ: ແສງຕາເວັນ, ລົມ, ຊີວະມວນ, ແລະ ພະລັງງານນ້ຳ.
ອີງຕາມບົດລາຍງານລ່າສຸດຈາກອົງການພະລັງງານສາກົນ, ການສະໜັບສະໜູນນະໂຍບາຍທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ, ລາຄານໍ້າມັນເຊື້ອໄຟທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ, ແລະ ການເອົາໃຈໃສ່ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຕໍ່ບັນຫາຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານພະລັງງານ ກຳລັງຊຸກຍູ້ການນຳໃຊ້ພະລັງງານແສງອາທິດ ແລະ ພະລັງງານລົມ. ອຸດສາຫະກຳພະລັງງານທົດແທນທົ່ວໂລກຄາດວ່າຈະເລັ່ງການພັດທະນາໃນປີ 2023, ໂດຍມີກຳລັງການຜະລິດຕິດຕັ້ງໃໝ່ຄາດວ່າຈະເພີ່ມຂຶ້ນເກືອບໜຶ່ງສ່ວນສາມເມື່ອທຽບກັບປີກ່ອນ, ໂດຍການຕິດຕັ້ງພະລັງງານແສງອາທິດ ແລະ ພະລັງງານລົມມີການເຕີບໂຕຫຼາຍທີ່ສຸດ. ໃນປີ 2024, ກຳລັງການຜະລິດຕິດຕັ້ງທົດແທນທັງໝົດທົ່ວໂລກຄາດວ່າຈະເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 4.5 ຕື້ກິໂລວັດ, ແລະ ການຂະຫຍາຍຕົວແບບເຄື່ອນໄຫວນີ້ກຳລັງເກີດຂຶ້ນໃນຕະຫຼາດທີ່ສຳຄັນທົ່ວໂລກ, ລວມທັງເອີຣົບ, ສະຫະລັດອາເມລິກາ, ອິນເດຍ ແລະ ຈີນ. ອົງການພະລັງງານສາກົນຄາດຄະເນວ່າການລົງທຶນທົ່ວໂລກ 380 ຕື້ໂດລາຈະໄຫຼເຂົ້າສູ່ຂະແໜງພະລັງງານແສງອາທິດໃນປີນີ້, ເຊິ່ງເກີນການລົງທຶນໃນຂະແໜງນ້ຳມັນເປັນຄັ້ງທຳອິດ. ຄາດວ່າພາຍໃນປີ 2024, ກຳລັງການຜະລິດຂອງອຸດສາຫະກຳແສງອາທິດຈະເພີ່ມຂຶ້ນຫຼາຍກວ່າສອງເທົ່າ. ນອກເໜືອໄປຈາກການກໍ່ສ້າງສະຖານີໄຟຟ້າແສງອາທິດຂະໜາດໃຫຍ່ໃນຫຼາຍພາກພື້ນທົ່ວໂລກ, ລະບົບການຜະລິດພະລັງງານແສງອາທິດຂະໜາດນ້ອຍຍັງສະແດງໃຫ້ເຫັນແນວໂນ້ມການເຕີບໂຕຢ່າງໄວວາ. ໃນຂົງເຂດພະລັງງານລົມ, ຍ້ອນວ່າໂຄງການພະລັງງານລົມທີ່ເຄີຍຖືກເລື່ອນເວລາໄປໃນຊ່ວງການລະບາດຍັງສືບຕໍ່ກ້າວໜ້າ, ການຜະລິດພະລັງງານລົມທົ່ວໂລກຈະຟື້ນຕົວຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນປີນີ້, ໂດຍມີການເຕີບໂຕປະມານ 70% ຕໍ່ປີ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຄ່າໃຊ້ຈ່າຍຂອງພະລັງງານທົດແທນເຊັ່ນ: ການຜະລິດພະລັງງານແສງຕາເວັນ ແລະ ພະລັງງານລົມ ກຳລັງຫຼຸດລົງເລື້ອຍໆ, ແລະ ຫຼາຍປະເທດກຳລັງຮັບຮູ້ວ່າການພັດທະນາພະລັງງານທົດແທນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ການແກ້ໄຂການປ່ຽນແປງຂອງດິນຟ້າອາກາດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງໃຫ້ວິທີແກ້ໄຂທີ່ສຳຄັນສຳລັບການແກ້ໄຂບັນຫາຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານພະລັງງານ.
ເຖິງຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄວນສັງເກດວ່າຍັງມີຊ່ອງຫວ່າງສູງໃນການລົງທຶນດ້ານພະລັງງານແບບຍືນຍົງໃນບັນດາປະເທດກຳລັງພັດທະນາ. ນັບຕັ້ງແຕ່ການຮັບຮອງເອົາຂໍ້ຕົກລົງປາຣີໃນປີ 2015, ການລົງທຶນລະຫວ່າງປະເທດໃນພະລັງງານທົດແທນໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນເກືອບສອງເທົ່າໃນປີ 2022, ແຕ່ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນສຸມໃສ່ປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວ. ໃນວັນທີ 5 ກໍລະກົດ, ກອງປະຊຸມສະຫະປະຊາຊາດວ່າດ້ວຍການຄ້າແລະການພັດທະນາໄດ້ອອກບົດລາຍງານການລົງທຶນໂລກປີ 2023, ເຊິ່ງຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າການລົງທຶນດ້ານພະລັງງານທົດແທນທົ່ວໂລກໃນປີ 2022 ໄດ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງປະສິດທິພາບທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ແຕ່ຍັງຕ້ອງໄດ້ຮັບການປັບປຸງ. ຊ່ອງຫວ່າງການລົງທຶນສຳລັບເປົ້າໝາຍການພັດທະນາແບບຍືນຍົງໄດ້ບັນລຸຫຼາຍກວ່າ 4 ພັນຕື້ໂດລາຕໍ່ປີ. ສຳລັບບັນດາປະເທດກຳລັງພັດທະນາ, ການລົງທຶນໃນພະລັງງານແບບຍືນຍົງຂອງພວກເຂົາຍັງຊ້າກວ່າການເຕີບໂຕຂອງຄວາມຕ້ອງການ. ຄາດຄະເນວ່າບັນດາປະເທດກຳລັງພັດທະນາຕ້ອງການການລົງທຶນດ້ານພະລັງງານທົດແທນປະມານ 1.7 ພັນຕື້ໂດລາຕໍ່ປີ, ແຕ່ດຶງດູດໄດ້ພຽງແຕ່ 544 ຕື້ໂດລາໃນປີ 2022. ອົງການພະລັງງານສາກົນຍັງໄດ້ສະແດງທັດສະນະທີ່ຄ້າຍຄືກັນໃນບົດລາຍງານການລົງທຶນດ້ານພະລັງງານໂລກປີ 2023, ໂດຍລະບຸວ່າການລົງທຶນດ້ານພະລັງງານສະອາດທົ່ວໂລກແມ່ນບໍ່ສົມດຸນ, ໂດຍຊ່ອງຫວ່າງການລົງທຶນທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດມາຈາກຕະຫຼາດທີ່ພົ້ນເດັ່ນແລະປະເທດກຳລັງພັດທະນາ. ຖ້າບັນດາປະເທດເຫຼົ່ານີ້ບໍ່ເລັ່ງການຫັນປ່ຽນໄປສູ່ພະລັງງານສະອາດ, ພູມສັນຖານພະລັງງານທົ່ວໂລກຈະປະເຊີນກັບຊ່ອງຫວ່າງໃໝ່.