Sinds het begin van de 21e eeuw is duurzame ontwikkeling een belangrijk thema voor landen over de hele wereld. Wetenschappers werken ook hard aan onderzoek naar hoe natuurlijke hulpbronnen op een verstandige en efficiënte manier ten behoeve van de mensheid kunnen worden ingezet.
Zo hebben bijvoorbeeld windenergie en andere technologieën de traditionele thermische energieopwekking geleidelijk aan vervangen.
Tot welk stadium bevindt de Chinese waterkrachttechnologie zich nu? Wat is het wereldwijde niveau? Wat is de betekenis van waterkrachtenergie? Veel mensen begrijpen dit misschien niet. Het is immers slechts het benutten van natuurlijke hulpbronnen. Kan het werkelijk zo'n diepgaande impact hebben? Om dit te begrijpen, moeten we beginnen bij de oorsprong van waterkracht.
De oorsprong van waterkracht
Als je de geschiedenis van de menselijke ontwikkeling goed bestudeert, zul je begrijpen dat alle menselijke ontwikkeling tot nu toe om grondstoffen heeft gedraaid. Vooral tijdens de eerste en tweede industriële revolutie versnelde de ontdekking van steenkool en aardolie het proces van menselijke ontwikkeling aanzienlijk.
Helaas hebben deze twee grondstoffen, hoewel ze van grote waarde zijn voor de menselijke samenleving, ook veel nadelen. Naast het feit dat ze niet hernieuwbaar zijn, is de impact op het milieu altijd een belangrijk probleem geweest in het onderzoek naar menselijke ontwikkeling. Gezien deze situatie onderzoeken wetenschappers wetenschappelijk onderbouwde en effectieve methoden, in een poging om te ontdekken of er nieuwe energiebronnen zijn die deze twee grondstoffen kunnen vervangen.
Bovendien geloven wetenschappers, naarmate de tijd verstrijkt en de technologie zich ontwikkelt, dat energie door de mens kan worden benut via fysische en chemische methoden. Kan energie ook daadwerkelijk worden gebruikt? Tegen deze achtergrond zijn waterkracht, windenergie, geothermische energie en zonne-energie in de belangstelling komen te staan.
Vergeleken met andere natuurlijke hulpbronnen gaat de ontwikkeling van waterkracht eigenlijk veel verder terug. Neem bijvoorbeeld de waterradaandrijving, die meerdere malen in de Chinese geschiedenis voorkomt. De opkomst van dit apparaat is in feite een manifestatie van het actieve gebruik van waterbronnen door de mens. Door de kracht van water te benutten, kunnen mensen deze energie omzetten in andere toepassingen.
Later, in de jaren dertig, verschenen handbediende elektromagnetische machines officieel in het zicht van de mens, en wetenschappers begonnen na te denken over hoe ze elektromagnetische machines normaal konden laten werken zonder menselijke tussenkomst. Destijds slaagden wetenschappers er echter niet in om de kinetische energie van water te koppelen aan de kinetische energie die nodig was voor elektromagnetische machines, wat de komst van waterkrachtcentrales ook lange tijd vertraagde.
In 1878 ontwikkelde een Brit genaamd William Armstrong, gebruikmakend van zijn professionele kennis en vermogen, eindelijk de eerste waterkrachtgenerator voor huishoudelijk gebruik in zijn eigen huis. Met deze machine verlichtte William op geniale wijze de lichten in zijn huis.
Later begonnen steeds meer mensen te proberen waterkracht en waterbronnen te gebruiken als energiebron om elektriciteit op te wekken en elektrische energie om te zetten in mechanische kinetische energie. Dit is lange tijd een belangrijk thema in de maatschappelijke ontwikkeling geweest. Tegenwoordig is waterkracht een van de meest besproken methoden voor natuurlijke energieopwekking ter wereld. Vergeleken met alle andere methoden voor energieopwekking is de hoeveelheid elektriciteit die door waterkracht wordt geleverd verbluffend.
De ontwikkeling en huidige situatie van waterkracht in China
Terug naar ons land: waterkracht verscheen eigenlijk pas vrij laat. Al in 1882 bouwde Edison, dankzij zijn eigen vindingrijkheid, 's werelds eerste commerciële waterkrachtcentrale, en in China werd de eerste waterkrachtcentrale in 1912 gebouwd. Belangrijker nog, de Shilongba-waterkrachtcentrale in Kunming, Yunnan, werd destijds volledig gebouwd met Duitse technologie, waarbij China slechts mankracht leverde ter ondersteuning.
Hoewel China daarna ook pogingen ondernam om diverse waterkrachtcentrales in het hele land te bouwen, bleef het voornaamste doel commerciële ontwikkeling. Bovendien konden, vanwege de toenmalige binnenlandse situatie, waterkrachttechnologie en mechanische apparatuur alleen uit het buitenland worden geïmporteerd, waardoor de Chinese waterkrachtsector altijd achterbleef bij sommige ontwikkelde landen.
Gelukkig hechtte het land bij de oprichting van de Volksrepubliek China in 1949 veel belang aan waterkracht. Vooral in vergelijking met andere landen beschikt China over een uitgestrekt grondgebied en unieke waterkrachtbronnen, wat ongetwijfeld een natuurlijk voordeel is bij de ontwikkeling van waterkracht.
Je moet weten dat niet alle rivieren geschikt zijn als energiebron voor waterkrachtcentrales. Als er geen grote waterdruppels zijn om te helpen, zou het nodig zijn om kunstmatig waterdruppels in de rivierbedding te creëren. Maar op die manier kost het niet alleen veel mankracht en materiaal, maar wordt het uiteindelijke effect van de waterkrachtopwekking ook aanzienlijk verminderd.
Maar ons land is anders. China heeft de Yangtze, de Gele Rivier, de Lancang en de Nu, rivieren die uniek zijn in vergelijking met andere landen wereldwijd. Daarom hoeven we bij de bouw van een waterkrachtcentrale alleen maar een geschikte locatie te kiezen en enkele aanpassingen te maken.
In de periode van de jaren vijftig tot de jaren zestig was het belangrijkste doel van de waterkrachtopwekking in China de bouw van nieuwe waterkrachtcentrales, naast het onderhouden en repareren van bestaande centrales. Tussen de jaren zestig en zeventig, met de volwassenwording van de waterkrachtontwikkeling, begon China zelfstandig meer waterkrachtcentrales te bouwen en een reeks rivieren verder te ontwikkelen.
Na de hervormingen en de openstelling zal het land opnieuw meer investeren in waterkrachtcentrales. In vergelijking met eerdere waterkrachtcentrales streeft China nu naar grootschalige projecten met een grotere energieproductiecapaciteit en een betere bijdrage aan het levensonderhoud van de bevolking. In de jaren negentig begon de bouw van de Driekloofdam, die in vijftien jaar tijd werd voltooid en daarmee de grootste waterkrachtcentrale ter wereld werd. Dit is een uitstekend voorbeeld van China's infrastructuurontwikkeling en sterke nationale kracht.
De bouw van de Drie Kloven Dam is voldoende bewijs dat de Chinese waterkrachttechnologie ongetwijfeld tot de wereldtop behoort. Los van de Drie Kloven Dam is China goed voor 41% van de wereldwijde waterkrachtproductie. Chinese wetenschappers hebben bovendien de meest complexe problemen in de talrijke verwante hydraulische technologieën overwonnen.
Bovendien is het efficiënte gebruik van energiebronnen een duidelijk bewijs van de uitmuntendheid van de Chinese waterkrachtsector. Uit gegevens blijkt dat de kans op en de duur van stroomuitval in China veel kleiner zijn dan in welk ander land ter wereld ook. Dit is voornamelijk te danken aan de betrouwbaarheid en robuustheid van de Chinese waterkrachtinfrastructuur.
Het belang van waterkracht
Ik geloof dat iedereen de waarde van waterkracht voor de mensheid wel degelijk begrijpt. Om een simpel voorbeeld te geven: stel dat alle waterkrachtcentrales ter wereld op dit moment zouden verdwijnen, dan zou meer dan de helft van de wereldbevolking helemaal geen elektriciteit meer hebben.
Veel mensen begrijpen echter nog steeds niet dat, hoewel waterkracht van grote waarde is voor de mensheid, het wel echt nodig is om door te gaan met de ontwikkeling ervan. Neem bijvoorbeeld de waanzinnige bouw van een waterkrachtcentrale in Lop Nur. Door de voortdurende afsluiting ervan zijn sommige rivieren opgedroogd en verdwenen.
De voornaamste reden voor het verdwijnen van de rivieren rond Lop Nur is het overmatig gebruik van waterbronnen door de mens in de afgelopen eeuw, en dat heeft niets te maken met waterkrachtcentrales zelf. Het belang van waterkracht beperkt zich niet alleen tot het leveren van voldoende elektriciteit voor de mensheid. Net als landbouwirrigatie, waterbeheer en -opslag, en scheepvaart, zijn al deze toepassingen afhankelijk van waterbouwkundige technieken.
Stel je voor dat zonder de hulp van de Drie Kloven-dam en de gecentraliseerde integratie van waterbronnen de omliggende landbouw zich nog steeds in een primitieve en inefficiënte staat zou ontwikkelen. Vergeleken met de huidige landbouwontwikkeling zouden de waterbronnen rond de Drie Kloven "verspild" worden.
Ook op het gebied van waterbeheer en waterberging heeft de Driekloofdam de bevolking enorm geholpen. Zolang de Driekloofdam niet beweegt, hoeven de omwonenden zich geen zorgen te maken over overstromingen. Ze kunnen genieten van voldoende elektriciteit en een overvloed aan water, wat tegelijkertijd zorgt voor gemoedsrust wat betreft hun levensonderhoud.
Waterkracht is in wezen het rationele gebruik van waterbronnen. Als een van de hernieuwbare natuurlijke hulpbronnen is het ook een van de meest efficiënte energiebronnen voor menselijk gebruik. Het zal de menselijke verbeelding zeker overtreffen.
De toekomst van hernieuwbare energie
Naarmate de nadelen van olie- en kolenbronnen steeds duidelijker worden, is het benutten van natuurlijke hulpbronnen een belangrijk thema geworden in de hedendaagse ontwikkeling. Met name de voormalige fossiele brandstofcentrales verbruikten veel materiaal voor een relatief kleine energieproductie en veroorzaakten bovendien ernstige milieuvervuiling. Dit heeft ertoe geleid dat fossiele brandstofcentrales van het toneel zijn verdwenen.
In deze situatie zijn nieuwe methoden voor energieopwekking, zoals windenergie en geothermische energie (die in feite hetzelfde zijn als waterkracht), de belangrijkste onderzoeksrichtingen geworden voor landen over de hele wereld, zowel nu als in de toekomst. Elk land kijkt uit naar de enorme hulp die duurzame, hernieuwbare energiebronnen de mensheid kunnen bieden.
Op basis van de huidige situatie blijft waterkracht echter de belangrijkste hernieuwbare energiebron. Dit komt enerzijds door de nog onvolwassen technologie voor energieopwekking, zoals windenergie, en de relatief lage benutting van de beschikbare energiebronnen; anderzijds zal de productie van waterkracht, die alleen maar hoeft af te nemen, niet sterk beïnvloed worden door oncontroleerbare natuurlijke factoren.
De weg naar duurzame ontwikkeling van hernieuwbare energie is daarom lang en moeizaam, en mensen hebben nog steeds veel geduld nodig om deze uitdaging aan te gaan. Alleen op die manier kan het eerder beschadigde natuurlijke milieu geleidelijk worden hersteld.
Terugkijkend op de hele geschiedenis van de menselijke ontwikkeling, heeft het gebruik van natuurlijke hulpbronnen de mensheid op een manier geholpen die de verbeelding te boven gaat. Misschien hebben we in het verleden veel fouten gemaakt en de natuur veel schade toegebracht, maar tegenwoordig verandert dit geleidelijk en zijn de vooruitzichten voor hernieuwbare energie absoluut rooskleurig.
Belangrijker nog is dat naarmate er steeds meer technologische uitdagingen worden overwonnen, de manier waarop mensen hulpbronnen benutten geleidelijk verbetert. Neem bijvoorbeeld windenergie: men denkt dat veel mensen al talloze modellen windturbines hebben gebouwd met verschillende materialen, maar weinig mensen weten dat toekomstige windenergiecentrales mogelijk elektriciteit kunnen opwekken door middel van trillingen.
Het is natuurlijk onrealistisch om te beweren dat waterkracht geen nadelen heeft. Bij de bouw van waterkrachtcentrales zijn grootschalige grondwerken en investeringen in beton onvermijdelijk. Wanneer waterkrachtcentrales grootschalige overstromingen veroorzaken, moeten de betrokken landen enorme herhuisvestingsvergoedingen betalen.
Belangrijker nog is dat als de bouw van een waterkrachtcentrale mislukt, de impact op stroomafwaartse gebieden en infrastructuur de verbeelding ver te boven zal gaan. Daarom is het van essentieel belang om, vóór de bouw van een waterkrachtcentrale, de integriteit van het technisch ontwerp en de constructie te waarborgen, evenals noodplannen voor ongevallen. Alleen op deze manier kunnen waterkrachtcentrales daadwerkelijk infrastructuurprojecten worden die de mensheid ten goede komen.
Samenvattend is de toekomst van duurzame ontwikkeling veelbelovend, en de sleutel ligt in de bereidheid van de mens om er voldoende tijd en energie in te steken. Op het gebied van waterkracht zijn al grote successen geboekt, en de volgende stap is slechts het geleidelijk verbeteren van het gebruik van andere natuurlijke hulpbronnen.
Geplaatst op: 23 april 2023
