Kleinschalige waterkrachtcentrales (ook wel kleine waterkrachtcentrales genoemd) kennen geen uniforme definitie en afbakening van capaciteitsbereik in landen over de hele wereld. Zelfs binnen hetzelfde land kunnen de normen op verschillende momenten verschillen. Over het algemeen kunnen kleine waterkrachtcentrales, afhankelijk van het geïnstalleerde vermogen, worden onderverdeeld in drie categorieën: micro, klein en middelgroot. Sommige landen hanteren slechts één categorie, terwijl andere landen twee categorieën gebruiken, die behoorlijk van elkaar verschillen. Volgens de huidige regelgeving in mijn land worden centrales met een geïnstalleerd vermogen van minder dan 25.000 kW als kleine waterkrachtcentrales beschouwd; centrales met een geïnstalleerd vermogen van minimaal 25.000 kW en minder dan 250.000 kW als middelgrote waterkrachtcentrales; en centrales met een geïnstalleerd vermogen van meer dan 250.000 kW als grootschalige waterkrachtcentrales.
Kleinschalige waterkrachttechnologie De technologie om kinetische energie in water om te zetten in andere vormen van energie is een beproefd proces dat al eeuwenlang efficiënt wordt gebruikt voor de opwekking van elektriciteit. Daarom is het uitgegroeid tot een van de belangrijkste manieren om energie op te wekken in veel landen, met name in minder ontwikkelde landen in Afrika, Azië en Zuid-Amerika. De technologie begon op kleine schaal en voorzag enkele gemeenschappen in de buurt van de generatoren van stroom, maar naarmate de kennis zich uitbreidde, maakte het grootschalige energieopwekking en transport over lange afstanden mogelijk. Grootschalige waterkrachtcentrales maken gebruik van enorme reservoirs waarvoor speciale dammen nodig zijn om de waterstroom te reguleren, vaak met grote hoeveelheden land als gevolg. Hierdoor is er steeds meer bezorgdheid ontstaan over de impact van dergelijke ontwikkelingen op het milieu en ecosystemen. Deze bezorgdheid, samen met de hoge transportkosten, heeft de interesse in kleinschalige waterkrachtproductie weer aangewakkerd. Aanvankelijk, in de beginfase van de ontwikkeling van deze technologie, was elektriciteitsopwekking niet het hoofddoel. Hydraulische energie wordt hoofdzakelijk gebruikt voor het verrichten van mechanische arbeid om beoogde taken uit te voeren, zoals het oppompen van water (zowel voor drinkwater als voor irrigatie), het malen van graan en mechanische bewerkingen voor industriële activiteiten.
Grootschalige, gecentraliseerde waterkrachtcentrales zijn duur gebleken en schadelijk voor het milieu, omdat ze het evenwicht van ecosystemen verstoren. De ervaring leert dat ze de uiteindelijke oorzaak zijn van de hoge transmissiekosten en het daaruit voortvloeiende hoge elektriciteitsverbruik. Bovendien zijn er in Oost-Afrika nauwelijks rivieren die dergelijke installaties duurzaam en stabiel kunnen ondersteunen, maar er zijn wel enkele kleine rivieren die geschikt zijn voor kleinschalige energieopwekking. Deze bronnen zouden efficiënt moeten worden benut om verspreide huishoudens op het platteland van elektriciteit te voorzien. Naast rivieren zijn er andere manieren om elektriciteit uit waterbronnen te halen. Zo zijn bijvoorbeeld thermische energie uit zeewater, getijdenenergie, golfenergie en zelfs geothermische energie allemaal op water gebaseerde energiebronnen die kunnen worden benut. Met uitzondering van geothermische energie en waterkracht heeft het gebruik van alle andere watergerelateerde energiebronnen geen significante impact gehad op het wereldwijde elektriciteitsnet. Zelfs waterkracht, een van de oudste technologieën voor energieopwekking die tegenwoordig goed ontwikkeld en op grote schaal gebruikt wordt, is slechts goed voor ongeveer 3% van de totale elektriciteitsproductie in de wereld. Het potentieel van waterkracht als energiebron is in Afrika groter dan in Oost-Europa en vergelijkbaar met dat in Noord-Amerika. Maar helaas hebben, ondanks het feit dat het Afrikaanse continent wereldwijd koploper is op het gebied van onbenut waterkrachtpotentieel, duizenden inwoners nog steeds geen toegang tot elektriciteit. Het principe van waterkracht houdt in dat de potentiële energie in het water van het reservoir wordt omgezet in kinetische energie voor mechanische arbeid. Dit betekent dat de apparatuur die het water opslaat zich boven het energieomzettingspunt moet bevinden (zoals een generator). De hoeveelheid en richting van de vrije waterstroom worden voornamelijk geregeld door middel van waterleidingen, die de waterstroom leiden naar de plek waar het omzettingsproces plaatsvindt en zo elektriciteit opwekt.
De rol en betekenis van kleinschalige waterkrachtcentrales. De energiesector is een toonaangevende sector van de nationale economie. Energie is ook een urgent probleem in ons land. Plattelands-elektrificatie is een belangrijk aspect van de modernisering van de landbouw, en de kleinschalige waterkrachtbronnen van het land vormen een goede energiebron voor de elektriciteitsvoorziening op het platteland. In de loop der jaren zijn, met steun van de staat en lokale overheden, diverse krachten gemobiliseerd, is waterbeheer nauw geïntegreerd en heeft de kleinschalige waterkrachtsector een krachtige ontwikkeling doorgemaakt. De kleinschalige waterkrachtbronnen van ons land zijn zeer rijk. Volgens een door de staat georganiseerd onderzoek naar de waterkrachtbronnen op het platteland (10 MW ≤ geïnstalleerd vermogen per station ≤ 50 MW) bedraagt de ontwikkelbare hoeveelheid waterkrachtbronnen op het platteland in het land 128 miljoen kW, waarvan de ontwikkelbare hoeveelheid kleinschalige waterkrachtcentrales (meer dan 10 MW) wordt meegenomen. Rivieren en 0,5 MW ≤ geïnstalleerd vermogen per station
Geplaatst op: 15 september 2022
